dinsdag 6 juni 2017

Mijn therapiehonden; een onbeschrijfelijke liefde

Mijn honden zijn,
voor mijn gevoel,
al mijn leven lang bij me.

Toch, kreeg ik pas in 2008 mijn eerste eigen hond.
Golden retriever Mees.
En in oktober 2012 kwam daar australian shepherd meisje Rain bij.

Mijn honden hielpen me altijd al bij mijn werk als hondentrainster en hondengedragstherapeut.
Ze hielpen mij, bij het opvoeden van interne puppen, het rehabiliteren van honden met ongewenst gedrag. We trainde samen, we maakte samen wandeltochten in Nederland maar ook op onze vakanties in Frankrijk en Spanje. Ze waren mijn maatjes en mijn honden.
Maar ze zouden zoveel meer worden...

Op 16 februari 2013 veranderde mijn leven.
Mijn verloofde Niels, was door een acuut hartfalen overleden.
Ik bleef alleen achter.

De eerste weken, na het overlijden van Niels waren hectisch.
Ik was eigenlijk geen moment alleen. De crematie moest worden geregeld.
Ons huis in Schoorl moest worden leeg gehaald.
Daarbij hadden mijn vriendinnen geregeld, dat ik de eerste twee weken s'avonds en s'nachts
niet alleen hoefde te zijn. Ze draaide een soort van wisseldiensten om bij mij te slapen,
of ik werd hartelijk welkom geheten in hun huis.
Zonder nadenken ging in mee op deze golf van het leven.
Het voelde alsof mijn houvast in de wereld was verdwenen.
Maar ik had mijn twee honden nog. Die overal mee naar toe gingen.


Na twee weken was ik er aan toe om terug te keren naar het 'gewone' leven.
Maar ik zag op tegen de nachten alleen. Dus nam ik Mees mee naar bed.
S'nachts lagen we lepeltje-lepeltje en altijd wanneer ik wakker werd, hoorde ik
een geruststellende ademhaling naast me. Ik was niet alleen!!

Wanneer er iemand op visite kwam, ging Mees als een huis naast mij zitten.
Hij beschermde mij liefdevol. Hij was letterlijk en figuurlijk mijn rots in de branding.
Rain stuiterde deze periode door mijn huis.
Een australian shepherd, midden in haar puberteit.
Rain wilde rennen, ze wilde leren. Ze haalde de blauwe enveloppen uit mijn prullenbak.


Met tranen in mijn ogen kon ik alleen maar naar haar kijken.
Ik voelde me zo'n slechte coach voor haar. Ik kon haar gewoonweg nu niets geven,
omdat ik hard moest werken om zelf mijn hoofd boven water te houden.
Ik schaamde me, dat ik, als hondentrainer, wel andere mensen met hun hond kon helpen,
maar mijn eigen hond naar mijn gevoel tekort deed.
Ik ventileerde dit naar mijn collega. En die zei:
'Suus, zie je het dan niet? Rain is constant voor jou aan het werk'.
Ik zei haar: 'Ik zie alleen maar een bok irritante hond..."
Mijn collega 'Suus, Rain is keihard aan het werk voor je, dag en nacht.
Om je te laten zien dat je voor haar door moet gaan.
Het is alsof ze zegt 'Mam, ik ben er ook nog. Voor mij moet je blijven ademhalen.'





Ik liet het even bezinken. En besefte met, ze heeft gelijk.

Vanaf dat moment ging ik anders naar mijn honden kijken.
Mees, mijn rots, lag naast me, met zijn kop op mijn schoot.
Hij geeft mij een gevoel van rust.
Rain steekt haar kop om de hoek en kijkt me uitdagend aan.
Ik zeg 'meissie, wat heb je daar'. Haar oren gaan in haar nek en ze lacht naar me.
(echt!!). Al kwispelend komt ze naar me toe.
Ik vertel haar dat ik zo blij met haar ben en een traan glijdt over mijn wang.
Ze likt de traan weg en leg haar poten in mijn nek en geeft me een knuffel.
Mees knort een beetje op mijn schoot en duwt zijn neus onder mijn arm.


Erfstuk Boy, de hond van Niels,
is een paar maanden later definitief bij ons komen wonen.
Boy, een hond waar ik wel een boek over kan schrijven,
vult onze roedel aan tot een drie eenheid.
Boy, de laatste levende connectie tot Niels.
Met liefde zorgen we voor hem en ligt hij elke nacht aan mijn zijde.


Mijn honden,
zijn zoveel meer dan 'gewoon honden'.
Ze zijn mijn maatjes, mijn vrienden voor het leven.
Ze zijn mijn furry kids.
Ze zijn mijn therapeuten.
Elk verhaal kan ik bij ze kwijt. Ze zeggen nooit iets verkeerds terug.
Ze zijn mijn coaches en dwingen mij om na te denken over mijn leven,
over mijn trainingen, over mens en dier.

Mijn honden hebben mij enorm geholpen in zware periodes.
Ze dwongen mij, zonder te vragen, om op te staan.
Om naar buiten te gaan. Om dingen te ondernemen.


Keer op keer, toveren ze, door tranen heen,

een lach op mijn gezicht.



Mijn honden, mijn therapiehonden,
ik voel een onbeschrijfelijke liefde voor ze.

zondag 28 mei 2017

De illusie van controle

Controle hebben in en over het leven is een illusie.

De grap van het hele leven,
hier op aarde althans,
is,
dat je leeft met de illusie dat je controle hebt of verkrijgt.
Terwijl in principe niets minder controleerbaar is dan leven...
Ik heb geen controle over andere mensen, het rechtssysteem of ziektes die mensen overkomen.

Voor mij als controle-freak een harde werkelijkheid.
Heb ik dan al die jaren met een plaat voor mijn kop geleefd???
In de illusie dat ik situaties wel kon controleren?
Maar mensen zijn mensen en doen mensen dingen
(die ik soms niet begrijp en ook misschien wel niet wil begrijpen.
Het leven loopt anders dan 'gepland' en soms word je gek van je eigen controle dwang.

Controle dwang ontstaan door onzekerheid, door angst en uit perfectionisme.
Does it ring any bells?



Naarmate de jaren verstrijken
(omg nu klink ik echt als een oud wijf)
krijg je levenslessen voorgeschoteld.
Waarbij je de controle MAG of zelfs MOET loslaten. 
En vol vertrouwen op dat wat er is.
Soms voelt het als een sprong in het diepe,
omdat je dat, wat vertrouwt is, achter je laat.
Nieuwe deuren zullen openen, 
het enige wat er voor nodig is, is de ruimte om ze te openen.

Loslaten.
Diep ademhalen.
Inademing op 'alles',
uitademing op 'is goed'.
Een affirmatie die ik de laatste tijd vaak toepas.

En, ik moet toegeven,
vaak de ongecontroleerde momenten leveren de meest lachwekkende situaties en plaatjes op.




Volwassen worden.
Je leeft er naar toe als je 12 jaar bent.
Maar nu ik 36 jaar ben, kan ik soms uitkijken naar momenten
dat ik me even vreselijk onvolwassen mag gedragen.
Dat ik een even mag leven in een wereld waar ik geen verantwoordelijkheden draag.
Zonder controle...
Waar ik onbezorgd kan genieten, in het hier en nu.
Oja en dus dat is mindfullness...
Loslaten, leven in het hier en nu.
Het blije kind in jezelf vrijlaten.



Echt ik doe m'n best.
Om los te laten,
Om een verstandige verantwoordelijke volwassenen te zijn.
Om het leven te leven,
in plaats van het leven enkel te ondergaan.



En controle...
De illusie van controle hebben in bepaalde situaties, geeft mij een rustig gevoel.
Ook al weet ik dat het een illusie is, hou ik hieraan soms toch nog een beetje vast...

Laat los,
vergeef,
vergeet,
lach,
heb lief en
leef
IN HET NU!

En weer ga ik op onderuit,
door een golf die mijn surfboard scheef raakt.
Terwijl ik kopje onder in de zee ga besef ik me weer.
Suus, controle loslaten is oké.
Je komt er wel weer boven op.  
Sterker dan daarvoor!

dinsdag 18 april 2017

Zomerprogramma Clinidogs

  Texelse zomer programma Clinidogs Hondentrainingen

Het zomerse zonnetje probeert al weer door de wolken heen te breken.
De toeristen staan al weer rijen dik bij de texelse boot.
Kortom, het wordt hoog nodig tijd dat wij 
ons zomerprogramma bekend gaan maken!



Heb jij een hond? Top, dan kun je bij Clinidogs terrecht! 

Op Texel samen met je hond ontspannen, leren en / of actief zijn. 
Haal meer uit je weekje Texel, 
door een workshop te volgen bij Clinidogs. 

Kwaliteit tijd met je hond door brengen, 
extra genieten, samen leren, 
onder toeziend oog van onze professionele hondentrainers.



Zomerprogramma Clinidogs *
Maandag                 Bootcamp op het strand (SUPpen, beachgames)
Dinsdag                      Spiegelen met honden /Lichaamstaal van de hond
Woensdag                  Bootcamp in het Texelse bos
Donderdag                 Workshop training plus beheersing
Vrijdag                       Coach je eigen hond / Help je hond leren
Zaterdag                    Workshop hondensporten
Zondag                      Groepsles gehoorzaamheid / Workshop Socialiseren

*SUPpen met je hond op aanvraag (afhankelijk van getij)
*Het zomer programma loopt jaarlijks van mei t/m september
*De workshops zijn gedurende het gehele jaar te volgen zowel
individueel als in groepsverband (ook op locatie).



Meer info over de diverse workshops (click op de link)


Clinidogs workshops 

Persoonlijke ontwikkeling van jou en je hond op maat

Jij en je hond; Coach je eigen hond

Leer het beste uit jezelf en uit je hond te halen,
door een optimale positieve socialisatie,
door een positieve manier van trainen,
door de lichaamstaal van je hond 
op de juiste manier te interpreteren,
door het herkennen en erkennen van jouw werkthema's
groeit er vertrouwen en liefde tussen jou en je hond.


Onze zomerflyer vind u nu bij oa de Krim,
Greenside en de Texelse strandtenten.



En onze nieuwe banner ;



Kom jij ook langs om lekker actief iets met je hond te doen?

Voor meer info of opgave:
www.clinidogstrainingscentrum.nl 
clinidogs@gmail.com
of stuur een app naar Suzan: 06-20600942

woensdag 12 april 2017

Communicatie?

Ondanks dat er meer communicatie kanalen zijn dan eens tevoren, is er nog nooit zo slecht en weinig gecommuniceerd.

Een mobiele telefoon en internet.
Beide niet meer weg te denken uit onze huidige maatschappij.
Made in the 80s, heb eerste periode van mijn leven heerlijk buiten gespeeld en genoten
van radio programma's en op tv enkel net 1, 2 en 3.
Heb ik iets gemist? Volgens mij niet.
En zo ja, ach dan kijken we het nu toch terug op uitzending gemist...

De opkomst van internet, de floppy's werden vervangen door cd-roms.
En op mijn 21ste had ik mijn eerste mobiele telefoon.



Zoveel communicatie middelen.
En toch, 
is er nog nooit zoveel onduidelijkheid geweest in de wereld.

Er is een overdaad aan toegang tot informatie.
Iedereen heeft een mening en profileert deze ook sterk.
Op deze manier worden wij, als consument, vaak misleidt.
Mooie beelden en mooie praatjes verkopen fake producten.
Er wordt voorbij gegaan aan al het menselijke wat nou juist het belangrijkste is.
Bij het ware contact, de warme intentie en koesteren van dierenwelzijn,
wordt soms nog amper stil gestaan. En dat is iets wat me raakt.
Omdat ik juist wil uitstralen dat het persoonlijke en de genegenheid voor mens en dier
bij mij en mijn bedrijf, van groot belang zijn.
Ik kan en wil mijn beroep en passie alleen met liefde en eerlijkheid uitvoeren.
Ik hoop dat dit mij onderscheid van alle niet-integere mensen.



Honden worden via internet, via een foto, gekocht.
Gedragsadvies wordt gegeven door een hondenliefhebber (geen professional met een gedegen opleiding, ervaring en achtergrond).
Feit dat er zoveel hulp en advies wordt aangeboden, maakt dat de gewone hondeneigenaar vaak door de bomen het bos niet meer ziet.
En dat is volkomen logisch!



Waar is de tijd gebleven dat je gewoon in de auto stapte en naar iemand toe reed
om samen kwaliteit tijd door te brengen.
Onder het genot van een kop koffie, elkaar diep in de ogen kunnen kijken,
in kunnen spelen op de lichaamstaal die iemand uitzend.
Dan pas bouw je waar contact op! En dat is nodig om een relatie te onderhouden.

Enkel met ware aandacht en persoonlijk contact 
kun je een band van vertrouwen opbouwen.
En vandaar uit kun je samen verder. 



Nee, we leven in een maatschappij waar we worden veroordeeld op aannames,
op een email of een facebook post.
Want hoe veilig is het, om vanachter je pc scherm, ongenuanceerd je mening te geven.
Je lief en leed te delen en vervolgens te kijken hoeveel mensen het 'liken'.

En natuurlijk doe ik daar zelf ook aan mee.
Ik maak dankbaar gebruik van de media om reclame te maken voor mijn bedrijfsactiviteiten.
Maar wel heel bewust!
Zou het zo zijn, dat de beschikking hebben over al die communicatie kanalen,
onze ware communicatie juist belemmerd?

Ik bezoek nog steeds dagelijks mensen thuis, om hun privé les met hun hond te geven.
Want het is namelijk onmogelijk, zelfs voor de beste hondendeskundige om een advies te geven,
enkel gebaseerd op een verhaal, zonder dat je de hond in levende lijve hebt gezien en gevoelt

Ik koester het voorbeeld dat mijn ouders geven.
Geen internet, geen computer.
Betalen via een acceptgiro (ja, het kan nog steeds).
Thuis komen bij mijn ouders betekend: het vergeten van je telefoon
(want die heb je daar niet nodig).
De nieuwste roddels, daar hoef ik dan mijn facebook niet voor te openen.
Nee, ik heb mijn moeder, die stelt mij op tactische wijze op de hoogte.


Ik hou ervan dat zij nog steeds mensen een persoonlijk geschreven kaart stuurt.
Dat ze een bloemetje langs brengt bij zieke mensen.
Dat de deur altijd open is, de koffie klaar staat en dat ze probeert te luisteren.


Communicatie,
het blijft een dingetje hoor!

zondag 5 maart 2017

Perfecte Storm

Het leven, mijn leven lijkt soms op de perfecte storm.



Een perfecte storm...
Heeft geen begin en geen eind.
Ergens start hij, 
ergens houdt hij op.
Alles gaat in elkaar op
regen, wind en zonneschijn.
Vallen, opstaan, huilen, lachen en genieten.
Soms wordt je overspoeld door een golf.
Een golf van angst of van liefde.
Jij bepaalt de invulling.


In de storm van je leven

kan alles je worden ontnomen
En komt er plaats voor iets nieuws.
Het maakt jouw leven uniek.

En dat is hoe imperfect het soms ook lijkt en voelt, perfect.

Want jij bent perfect zoals je bent!!!


Je leert van je fouten.
Van je successen leer je weinig nieuws.
Behalve een korte kick van je behaalde resultaat. En dan? 

Door naar de volgende uitdaging.
Door te falen leer je jezelf telkens te verbeteren.
Diep adem halen en doorgaan.


Mijn uitdaging is onder andere mijn paard.
Zwemmen met mijn paard had ik nog nooit eerder gedaan.
Ik maakte de keus, 
ik handel uit liefde in plaats van uit angst.
En ik ga deze uitdaging aan.
En het resultaat:
Dikke smile op mijn gezicht en een
paard dat speelt met het zeewater op zijn hoofd.



Het vinden van je balans,telkens weer. 
Elke dag, elke minuut, in elke situatie.
In elke storm ligt weer een nieuw balans punt.
En natuurlijk ga je weer eens op je bek...


En juist 
                             wanneer je na falen weer opstaat
en een nieuwe poging waagt
Juist dan kun je zeggen - denk ik-
ik heb echt geleefd.



Het effect van een perfecte storm 
blijf nagalmen
Brokstukken moeten worden opgeruimd
De wonden mogen genezen.
Er komt ruimte voor nieuwe kansen
en gek genoeg de mogelijkheid om
de beste versie van jezelf te worden.
Het is zoeken naar een nieuwe verbeterde balans.


Een perfecte storm
dwingt je om constant te streven naar verbetering en vernieuwing.
Is iets goed, dan mag je weer vernieuwen.
Alle mooie dingen op aarde zijn niet perfect.



Streven naar perfecte
is dat constant voluit gaan? 
Of pas voluit gaan als je alles volledig onder controle hebt?
Maar krijg je niet pas controle 
wanneer je voluit gaat en streeft naar perfectie?

dinsdag 14 februari 2017

Weduwe voor het leven

Rouwen is alsof je twee levens leidt.
In het ene doe je alsof alles oké is.
En in het andere schreeuwt je hart 
in stilte van de pijn (bron: anoniem)

Weduwe ben je niet voor even.
Weduwe ben je voor het leven.

Weduwe zijn stopt niet wanneer je een nieuwe liefde ontmoet.
Of daar zelfs mee trouwt.

Ik vertel soms aan mensen
'ik ben weduwe en getrouwd.
In die volgorde ja'.

Ook na vier jaar.
Is de rouw nog steeds pijnlijk.
Is rouwen keihard werken.
Misschien zelfs nog wel harder wanneer je in een nieuwe relatie bent gesprongen.

Ik heb niet gekozen om weduwe te worden.
Het liefste wat ik had, is mij ontvallen.
En ik heb daar maar mee te dealen.
Het pad dat ik samen met Niels liep,
was ongewild doodlopend.
Ik heb een nieuwe weg in moeten gaan.
Of ik wilde of niet.
Want de afgrond, was het enige wat achterbleef.

Vrede met zijn heen gaan,
nee dat heb ik niet.
Ik heb geen feestje gevierd, of zie het als een bevrijding. Nee, geen vrede dus.
Wel acceptatie van de situatie zoals die is.



Ik heb geen idee hoe je rouwt...
Ik doe ook maar wat.

Niels heeft een plekje.
In mijn huis, in mijn hart in mijn huidige relatie.

Dit is mijn rouw,
mijn levenspad en
mijn gemis in dit leven.

Een weduwe,
niet voor even, maar voor het leven!

Ik doe pogingen om te begrijpen,
wat niet begrijpen is...

En dat is het vandaag weer 15 februari geworden.
Dat dag dat jij weg ging van hier....'
Kunnen we vandaag,
niet gewoon heel even.
Doen alsof alles gewoon is gebleven.

Alsof jij bent blijven leven
En ons een toekomst met elkaar is gegeven.

Gewoon voor vandaag,
Echt maar heel even.

Zou ik zo graag willen
Dat alles gewoon was gebleven.

Dat ik je niet zou hoeven te missen.
Dat je naast me op de bank zou zitten. Dat we lange wandelingen zouden maken. 
En nieuwe plannen zouden smeden.

Onbezorgd gelukkig kunnen zijn.
En samen genieten van ons gezin.

Je kunnen vasthouden, ruiken en kussen.
S'avonds tegen je aan kunnen kruipen in bed.
Een kus op mijn hoofd en een arm in m'n nek.

Ik zou zo graag willen
dat 15 februari 2013 niet had bestaan.
Dan was alles anders gegaan.

Geen mens zal ooit echt weten
hoe je dit gevoel in waarde moet meten.
Dat de pijn die soms ondragelijk lijkt
Nooit helemaal verdwijnt.
Niet te meten in grootte, tijd of afstand
Voor velen ongemerkt, 
altijd een aanwezige afwezigheid.





Kunnen we vandaag,
niet gewoon heel even.
Doen alsof alles gewoon is gebleven.










💖💔Tranen vol van Liefde💖

of zoals Niels zou zeggen,
tranen van gevoel biggelen over m'n smoel.


\\

I wish you knew....
I wish you knew that when I went through my darkest days of grief, it was harder for to be with some of those people I loved. Seeing everyone's life stay the same while mine had fallen apart was more than I could handle. I know you love me, so that didn't make sense to you, but it's impossible to explain to those who haven't lived it.

I wish you knew how much I love talking about him. Even all these years later, it makes me smile to hear you tell stories and remind me how he impacted your life. Saying his name is one of the most comforting things you can do for me.


I wish you knew how horrifically lonely it all was. In fact, lonely does not even start to explain the way it felt. Even in a room full of people who love you - you feel completely alone without your person.



I wish you knew I was not strong and inspiring and brave...just a survivor. Telling me how strong I was all the time simply made me feel like I had to look and be a certain way to continue being "an inspiration."



I wish you knew how traumatic it all was. From the first phone call and every moment after, it's more than most humans should be asked to live with.

I wish you knew how powerful shock is on the human body. It makes you feel completely detached and inhuman while looking and sounding well composed and amazingly put together. Well, at least that's what it did to me....we all handle shock differently.

I wish you knew that you being there the first few weeks was great, but I didn't start to NEED you till later on when everyone left and forgot our pain. I needed you six months down the road, a year, two years. Grief is often harder when the shock wears off, and the real pain sets in. There is no timeline for that pain.

I wish you knew how life altering it all was.

I wish you knew that people aren't replaceable and new love, new relationships, and new chapters don't mean we've forgotten or stopped loving them. What's new is new, and it's amazing and beautiful and provides new stories and life but has nothing to do with the pain of loss.

I wish you knew to let it all go and LIVE before you know what I know.

I wish you knew not to waste your life because time is so very short.

I wish you knew....




zondag 5 februari 2017

Ik ben gek!

Maar wat is gek eigenlijk?


Heeft gek zijn met IQ of EQ te maken of
een combinatie daarvan?
Mensen met het syndroom van down worden vaak gek genoemd.
Maar zijn deze mensen door hun geestelijke beperking nou gek,
of zijn ze gewoon gelukkig in hun eigen wereld op hun manier.
En is het niet bewonderenswaardig dat je ondanks je beperking volop in het hier en nu staat met een glimlach op je gezicht.

Daar tegenover, mensen met een heel hoog IQ,
neem één van de vele uitvinders of briljante schilders.
Ze zijn zo slim dat hun eigen hersenen ze gek maakte en
dreven tot zelfmoord.

Emotionele intelligentie dan.
Hoog emotioneel intelligent, het feit dat je heel gevoelig bent.
Gevoelig voor weersomstandigheden, voor volle maan,
de emoties van andere haarfijn aanvoelen. Maar ook gevoelens in de juiste context kunnen
plaatsen. Emotioneel vaardig zijn door middel van expressie, empathisch vermogen
en dit ten positieve van jezelf en andere in kunnen zetten.
Constant alles voelen, is dat zo fijn?


De vraag is ook eigenlijk niet of we gek zijn,
maar hoe gek we zijn.
Iedereen is wel eens verdrietig, teleurgesteld of overenthousiast.
Want ook jij maakt toch wel eens een sociaal onhandige opmerking.

Komt dit nu veelvuldig voor en overspoelen je emoties
of negatieve gedragingen je zo, dat je sociaal beperkt wordt.
Jezelf of andere mensen daar mee schaadt, dan wordt het misschien
eens tijd om eens goed naar jezelf te leren kijken met behulp van 
een professionele hulpverlener. 



Het maatschappelijke taboe dat nog steeds ligt op
het onder behandeling zijn van een psycholoog of het slikken
van medicatie is momenteel een enorme hype.
Die maakt dat veel mensen of geen hulp durven te vragen 
voor hun dagelijkse worsteling, of in het vakje 'we hebben het er
maar niet over' worden geplaatst.
Persoonlijk vind ik dat iedereen wel eens door een goede
psycholoog of coach zou worden mogen behandeld om
eens kritisch naar zichzelf en zijn eigen gecreëerde wereld te kijken.
En ik kan je verzekeren dat iedereen wel met een diagnose thuis komt
na het doorspitten van je jeugdtrauma's en het in stand houden
van jou vaste routine.
Ik vind het sterk wanneer je je kwetsbaar op stelt,
om je opgedane trauma's een plekje te geven en nieuwe vaardigheden
aan te leren. Dus in deze: wie is er nu gek?
Die gene die zich laat behandelen,
of de anderen die zo'n hard oordeel hebben en verkondigen
DE waarheid in pacht te hebben.

Veel gekte creëren we zelf en kunnen we ook 
zelf weer oplossen. 
Maar het aangezicht van gekte, maakt dat jou gek?
Zou het ook besmettelijk zijn?
Of trek je nu eenmaal gewoon mensen aan met dezelfde
gekte als jij? Je vrienden, je partners. 

Weerspiegelen ze niet allemaal
een klein stukje van jouw innerlijke worsteling in het leven?



Persoonlijk steek ik nooit onder stoelen of banken dat ik gek ben.
Vol trots verkondig ik dat ik gek ben.
Liever een gek die het gek zijn aanvaard en 
de discussie hierover met andere aan gaat om zijn eigen aannames en denkbeelden
te checken, dan een psychopaat die geen empathisch vermogen heeft
en andere indoctrineert met zijn gekheid.

Met enige regelmaat loop ik naar de keuken en trek ik een kast open
en ben ik op dat moment totaal vergeten waar ik naar op zoek was.
Of trek ik de koelkast open en ligt daar een pen in...
Een verstrooide gek?

Ik ben gek op dieren, ik ben gek op reizen, ik praat hardop tegen mezelf
en kan ook een goede discussie met mezelf voeren.
Ik hou van gekkigheid, gekke foto's, gekke momenten.
Ik praat in mijn slaap.
Ik ben gek op mijn man.
Ik vind het gek dat de mensen soms zo gek doen
en wordt daar zo nu en dan ook gek van.
Kortom: ja ik ben gek!



Gek zijn, is de projectie van wat jij ziet in mij.
Jouw eigen gekte, maakt mij 'gek'?



maandag 23 januari 2017

Interne honden

Regelmatig verblijven er honden voor een interne training bij Clinidogs Trainingscentrum.

Een hond die intern verblijf, woont (tijdelijk) bij ons in huis, bij onze roedel.
De hond wordt meerdere malen per dag getraind, zodat we een basis voor nieuw gedrag leggen. Natuurlijk is het zo dat de hond na een interne training niet 'klaar' is.
Er volgt dan ook altijd nog begeleiding en / of privé trainingen na de interne periode.



Ik ben er geen voorstander van om alle honden maar een interne training te geven.
Het is belangrijk om altijd goed te kijken naar dat wat het beste is, voor deze hond en deze eigenaar.
Soms is het beter om dagelijks een privé training (bij de eigenaar thuis) te doen,
in plaats van de hond intern te nemen.

Een interne training is zowel voor de hond als voor de trainer een flinke belasting.
En moet dus zeker niet worden onderschat.
Het is zeer intensief met elkaar bezig zijn op positieve wijze.
Als trainer moet je inventief zijn om voor deze hond de juiste oplossing en communicatie te vinden. Positief blijven, doorzetten en telkens weer opnieuw trainen.




Therapiehond intern
Dio, een Vizsla reu is vanaf 8 weken leeftijd bij Clinidogs intern.
Hij blijft 9 maanden. Dio wordt opgeleid tot therapiehond voor een jonge man met autisme.
Wekelijks krijgt deze cliënt begeleiding met Dio en we bouwen de tijd die hij met Dio doorbrengt langzaam uit.  Voor de eigenaar van Dio is het onmogelijk om een jonge hond op te voeden.
Daarom geven wij hem een goede basis opvoeding, een optimale socialisatie en trainen we specifieke dingen in die belangrijk zijn voor zijn baas. Bijvoorbeeld dat hij naar hem toe gaat, als hij een woede aanval heeft.

Bij Clinidogs zijn er de afgelopen jaren, 
veel therapiehonden intern getraind. 
De periode dat de honden intern zijn varieert van enkele 
weken tot maanden.
Van pup tot volwassen hond van verschillende rassen.
Deze honden zijn specifiek voor hun eigenaar getraind.
Een therapiehond kan bijvoorbeeld een hond zijn voor iemand met autisme,
of persoonlijkheidsstoornis maar ook voor mensen met
een post traumatische stress stoornis.


Heropvoeding cq trainingsvakantie


Afgelopen maand is er een labrador van 11 maanden, twee weken intern geweest.
Deze labrador dame had door privé omstandigheden van de baas, weinig opvoeding gehad.
Ze kende vrijwel geen commando's en ook geen grenzen.
Haar interne training had grote resultaten:
-de basiscommando's zijn getraind
-de hond heeft geleerd rustiger gedrag te vertonen
-de hond heeft leren omgaan met diverse prikkels
-de eigenaar heeft heel gericht op haar hond, diverse adviezen gekregen,
hoe zij de training voort kan zetten.
Eigenaresse gaf aan, dat ze zo blij was en dat het wel leek of ze een andere hond had terug gekregen.

De hond was na de interne training veel rustiger, ze vond het zichtbaar leuk om te trainen en om één-op-één aandacht te krijgen.



Probleem gedrag
Mijn eerste interne hond was Summer. Een border collie teefje van 6 maanden oud.
Summer was doodsbang voor mensen.Toen ik binnenkwam zat ze onder de tafel en heeft ze daar 1.5 h gezeten. De eigenaren zaten met hun handen in het haar. De opties waren of terug naar de fokker (wat geen positieve optie was), herplaatsing (en wat dan) of training. Ze kozen voor training.
Summer is uiteindelijk 3 weken intern geweest. De eerste dagen stonden in het teken van vertrouwen in mij als trainer krijgen. Daarna was het elke dag trainen, basis gehoorzaamheid en ook het ontmoeten van onbekende mensen. Van heel angstig gedrag, veranderde Summer naar een vrolijke gehumeurde hond. De eigenaren hebben daarna nog diverse gehoorzaamheidstrainingen gevolgd en het gaat echt heel goed met Summer.


Optimale socialisatie en basis training
Soms komt een planning net niet helemaal uit. En beseffen mensen zich, dat ze hun jonge pup niet kunnen bieden wat hij nodig heeft. Rust, structuur, grenzen en socialisatie. Ook dat kan een reden zijn om een pupje intern te plaatsen. Wij verzorgen dan de socialisatie en basis training en de eigenaren krijgen dagelijks foto's en filmpjes met toelichting van de belevenissen van hun pup.
Door een goede basis te leggen kunnen mensen zelf daarna verder met hun hond.













Meer weten over interne training:

www.clinidogstrainingscentrum.nl

of stuur een mailtje naar: clinidogs@gmail.com